6 mei 1943

“Om vier uur wakker gemaakt (…) Ik was stijf van schrik. Mijn hart klopte moeizaam, haast bevroren. De mensen naar de eetzaal. Er gaat een transport naar Westerbork. Oude mensen en zieken. Men kan nu afscheid nemen. De mensen weer terug en zich omkleden (…) Later naar de school in de barak. En daar kinderen aan het slepen met hun kleine pakjes beddengoed. Want schrik: de grote gezinnen, met meer dan drie kinderen, moeten ook weg. De dag is grauw, de regen huilt aan de ramen en de jonge bomen rukken aan de wind.”

(David Koker, Dagboek geschreven in Vught)