5 september 1944

“…de sfeer in deze gevangenis is oneindig veel beter dan in Groningen. Dat komt vooral door het goede contact dat met de andere cellen mogelijk is. Een verwarmingsinstallatie die als telefoon dient. Dagelijks wordt een avondgebed gehouden. Telkens moeten we ook een herdenkingsplechtigheid houden voor gefusilleerde vrienden. De laatste drie weken zijn hier 250 man neergeschoten, waaronder velen met wie ik door de ‘telefoon’ goed bekend was geworden. (…) Het duidelijke geluid van het executiepeloton is verschrikkelijk. Het crematorium zien we dagelijks werken. Je weet hier nooit of je er niet zelf bij zal zijn. Daardoor heerst hier een diep geestelijk leven, je wordt hier voor de laatste vragen gesteld.”

(Oud gevangene H. Voûte, Verhalen over de dingen die bleven)